Edebiyat

Acep N’ola Benim Halim, Acep Benim Bu Halim – YUNUS EMRE

Acep Benim Bu Halim 

Acep bu benim canım, azat ola mı ya Rab
Yoksa yedi Tamu’da yana kala mı ya Rab

Acep bu benim halim, yer altında ahvalim
Varıp yatacak yerim, akrep dola mı ya Rab

Can hulkuma geldikte, Azrail’i gördükte
Ya canımı aldıkta, asan ola mı ya Rab

Dar oldu bana düzler, gice ile gündüzler
Dünyaya bakan gözler, didar göre mi ya Rab

Allah olucak Kadı, bizden ola mı razı
Görüp Habib’in bizi, şef’i ola mı ya Rab

Yunus kabre vardıkta, Münker Nekir geldikte
Bize sual ettikte, dilim döne mi ya Rab

Acep N’ola Benim Halim

Bir korku düştü canıma, acep n’ola benim halimDerman olmaz ise bana, acep n’ola benim halim
Canım tenimden üzüle, gitmek yararı düzüleBu suret nakşı bozula, acep n’ola benim halim
Dünya donların soyucak, yuyucu tenim yuyucakİletip kabre koyucak, acep n’ola benim halim
Eller gidip ben kalıcak, sinde yalnız olucakMünkerle Nekir gelicek, acep n’ola benim halim
Ne ayak tuta, ne elim, ne aklım kala, ne bilimCevap vermez ise dilim, acep n’ola benim halim
Mezardan duru gelicek, hak terazi kurulacakAmelimiz görülecek, acep n’ola benim halim
Miskin Yunus eydür sözü, kan yaş ile dolu gözüDergahına tutar yüzü, acep n’ola benim halim

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir