Edebiyat

Kendi Hayatım…

İçime sinmeyen insanları hayatıma sindirmekten vazgeçtim.  Bundandır duruşumdaki eyvallahsızlık! Hazır olmadıklarımla sınandığım günden itibaren planlı programlı yaşamayı terk ettim.  Kader olgusunun izin verdiği mühletçe fikirlerimin izini sürüyorum.

Tanıdık yüzlerden yana beklentiye girmeden yalnızlığımın içinde büyümeyi adet edindim.  Bundandır soğuk gecelere aşinalığım.  Yıkıcı olmak yerine yapıcı olmaya gayret ettim, lakin haksızlığa karşı hiç susmayı öğrenemedim.

Telaşsız bir yüreğe sahiptim, onu üzenlere müsaade tanımadım. Bundandır istihzaya varan gülüşlerim.  Mukadderattır dediklerimin ekmeğini yedim, olacak dediklerimin rivayetiyle sarsıldım.  Dik omurgamla ayaklarım daima yere bastı. Hayal kurmayı sevdim fakat onlara bel bağlamadan kendime güvendim.

Güvencim azmime, çabayı seven kalbime.  Bir beni yaratana sığınırım bir de geceleri uyumamı sağlayan vicdanıma.  Ruhumu lekeleyenlere beddua etmedim ama affetmedim de.  Affetmek bana mahsus değil, kinci tavrımın eksik yanım olduğunu hep gördüm.

İyilik beklemedim, doğruyu savundukça dünya düzenine lanet ettim. Bundandır kayboluşuma kimseyi alet etmeyişim…

Semra Şenol

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir